Samochód pancerny – opancerzony pojazd kołowy, zazwyczaj uzbrojony w armatę lub karabiny maszynowe, zwykle umieszczone w wieży obrotowej. Podstawowym przeznaczeniem samochodów pancernych było rozpoznanie, rzadziej ich podstawowym przeznaczeniem była walka. Zwykle pancerz samochodów pancernych chronił tylko przed pociskami karabinowymi i odłamkami. W zależności od masy i uzbrojenia często wyróżnia się lekkie, średnie i ciężkie samochody pancerne. Samochodów pancernych nie można mylić z kołowymi transporterami opancerzonymi, których zadaniem jest przewożenie żołnierzy.
Pierwsze samochody pancerne zbudowano w pierwszej dekadzie XX wieku, apogeum ich rozwoju nastąpiło przed i w okresie II wojny światowej. Stopniowo powstające konstrukcje cechowały się lepszymi własnościami w terenie i uzbrojeniem. Zamiast samochodów dwuosiowych z napędem na tylną oś, budowanych na podwoziach samochodów cywilnych, zaczęły powstawać konstrukcje z napędem na wszystkie koła, a liczba osi podniosła się w niektórych konstrukcjach do czterech.